Oct 1, 2018

'Moments in Time', Kohler Magazine #2 2018




Interview with Photographers Hufton+Crow

London-based Nick Hufton and Allan Crow are the creative forces behind architectural photography company Hufton+Crow, one of the photographers “of the moment” for some of the world’s most renowned architects and designers. Working together for the last 20 years, their imagery pushes the bounds of digital photography. Rather than wait for the perfect moment in any given space, they instead create it, to capture the idealized essence of any moment in time. By carefully crafting their compositions, by retouching and combining images, their post-production methods contribute to viewers’ experiencing each image as a true reality—and at its finest hour.

You both have previously expressed that the image is the focus of your work and where it’s distributed is secondary, but does knowing you’ll reach a wider audience if your images are distributed digitally influence the manner in which you create them?

The way we create images stems from 20 years of working together, shared knowledge and critical thinking. Almost all of our work is direct commissions from architects. Through years of experience working with architects, our style and approach has organically developed into a method that best communicates what architects want to document about their buildings. Our only aim is to take the best image we can every time an opportunity presents itself. Sometimes that can be achieved in a single name, and other times it can take twenty  ames of the same scene, which all contribute something to the whole aesthetic. We don’t try to create a hyper-realization; we’re more trying to capture the moment perfectly. The key is not to limit oneself to any fixed method but to assess the situation quickly and apply certain techniques to achieve the ultimate image reflecting that specific moment in time. Our retouching is not extensive; it’s always just enough. Overdo the retouching and an image loses its soul.

Your image sets are carefully scripted and packaged. Why choose this method of creation, and does it differ from non-commissioned images?

Whether we’re commissioned, as we mostly are, or whether we self-initiate an assignment, our approach doesn’t differ. The same range of techniques that we’ve developed between us is applied to every building. We make sure to find the time to si  through each other’s work and critique the images before they’re delivered to clients. Each time we do, the sets are always improved, which demonstrates one of the many advantages we believe comes from working as a partnership.

Beyond providing a foreground for the architecture portrayed, what does the presence of people in your images create in viewers’ perceptions?

People in our shots can be a foreground or be there to simply illustrate the human scale against a building. However, more o en we prefer when they’re the focus of the image—when they steal the show. Buildings are designed for people, and the story of a building is incomplete without communicating human interaction—directly, indirectly, or obliviously. We’re not studio photographers, and budgets rarely stretch to employing models. So we’re constantly trying to play the best hand we can in a limited amount of time with whatever the universe provides. Light, weather, people—either the presence of or lack of—delivery vans, and many more in nite variables o en conspire against you, and o en you have to draw on that experience and your techniques to drag a set together. Obviously other times it’s easy: perfect architecture, perfect light, beautiful people... we like those days!

Jun 1, 2018

'Vreemde Wereld', Museumvisie #2, Jun 2018


Museumvisie Magazine
Publisher: Museumvereniging, Amsterdam
ISSN: 0166-2074

Door tentoonstellingen te populariseren, vergroten musea hun doelgroep. Rijk of arm, homo of hetero, bekend of onbekend: de geportretteerden bereiken nieuw publiek.

De tentoonstelling High Society in het Rijksmuseum is zowel verrassend als vertrouwd. Het onderwerp–excessieve rijkdom en macht–is van toepassing op de huidige maatschappelijke verhoudingen, maar jaagt ook kunstcritici op de kast, vanwege de afwezigheid van een stevig theoretisch raamwerk. Aansprekende onderwerpen maken deze tentoonstellingen toegankelijk voor terloopse bezoekers, die worden uitgenodigd een vreemde wereld in te stappen; eentje die niet overeenkomt met hun eigen sociale status, seksuele oriëntatie of opleidingsniveau. Musea kunnen zich afvragen of dit soort populariserende invalshoeken, die bedoeld zijn om de bezoekersaantallen te verhogen, bijdragen aan hun missionstatement of niet.

Another Kind of Life: Photography on the Margins
Barbican, London, Great Britain
Deze tentoonstelling in het Barbican is opgezet rondom een serie foto’s van twintig fotografen, die verschillende subculturen uit de westerse maatschappij in beeld brengen. De foto’s belichten de private en publieke levens van travestieten, transseksuelen en andere mensen uit het nachtleven, van 1950 tot het heden. Bezoekers krijgen zo een indruk van plekken die slechts enkelen buiten de LGBTQI+ gemeenschap bezoeken. Op die manier zorgt de expositie voor bewustwording en acceptatie van minderheden. De uitdagende tentoonstelling is gericht op een breed publiek.

David Hockney: 82 Portraits & 1 Still Life
Guggenheim Bilbao, Spain
Het werk van Hockney is over de hele wereld bekend en omvat vele technieken en stromingen, maar de opzet van deze tentoonstelling is zeer consistent. Hockney portretteerde 82 vrienden ten voeten uit, en hij schilderde elk portret in een tijdsbestek van drie dagen. Critici die de eerste tentoonstelling in de Royal Academy of Arts in Londen bezochten, waren ontsteld. Verschillenden van hen klaagden over een gebrek aan herkenbaarheid van de geportretteerden, wat een gevolg was van de grove, snelle penseelstreken die de schilder hanteerde. Maar dergelijke kritiek negeert dat wat de tentoonstelling zo speciaal maakt: de toegang die ze bezoekers verleent tot Hockney’s vriendenkring in Los Angeles. De expositie is overdonderend in schaal, monotonie, en kunsthistorisch kader, waardoor ze alle soorten bezoekers aanspreekt. Kortom: een indrukwekkende portrettententoonstelling.

Zanelle Muholi: Faces & Phases
Zeitz MOCAA, Cape Town, South Africa
Het Zeitz MOCAA in Kaapstad ging pas open in 2017, maar verlegt met een serie portretten van mensen uit de Afrikaanse LGBTQI+ gemeenschap nu al de grenzen van hedendaagse kunst in Zuid-Afrika. Wat begon als een reeks foto’s van lesbiennes uit Johannesburg, dijde al snel uit tot een serie portretten van in Zuid-Afrika gemarginaliseerde groepen mensen, op basis van seksuele oriëntatie en identiteit. Het museum heeft een verreikend missionstatement, dat eindigt met de woorden: ‘toegankelijk voor allen’. De tentoonstelling, die bezoekers in staat stelt om kennis te nemen van Afrikaanse kunst uit de eenentwintigste eeuw, vormt daarvan een uitstekende uitwerking.

Cézanne: Portraits
National Portrait Gallery, London, Great Britain
Soms is een portrettententoonstelling bijzonder omdat die toegang verschaft tot de belevingswereld van de geportretteerden, en soms omdat die toegang verschaft tot de werken als zodanig, omdat ze onderdeel zijn van een privécollectie. Cézanne: Portraits is bijzonder in beide betekenissen. Bijna alle afgebeelde mensen waren vrienden van Cézanne. In deze traditioneel opgezette tentoonstelling wordt enorm veel aandacht geschonken aan gerelateerd kunsthistorisch onderzoek, dat werd vastgelegd in een uitgebreide catalogus. Daarnaast kwam ook nog een meer publieksvriendelijke publicatie uit. Het museum heeft überhaupt een rijke traditie in het uitgeven van catalogi die voldoen aan de hoogste wetenschappelijke standaard en toegankelijk zijn voor een breed publiek.

Mar 1, 2018

'Op de Vlucht', Museumvisie #1, Mar 2018


Museumvisie Magazine
Publisher: Museumvereniging, Amsterdam
ISSN: 0166-2074

Recente tentoonstellingen in Nederland belichtten het leed van vluchtelingen. Ook elders in de wereld blijft hun lot niet onopgemerkt.

In 2015 werden in de EU meer dan 1,3 miljoen asielverzoeken verwerkt. Terwijl het aantal nieuwe immigranten dat in de EU aankomt sindsdien is afgenomen, is hun sociale integratie een belangrijk onderwerp van maatschappelijk debat geworden. Een aantal nieuwe tentoonstellingen over mensenrechten probeert compassie te bevorderen. In Nederland bracht vorig jaar het Tijdelijk Museum in de Amsterdamse Bijlmerbajes vluchtelingen in contact met lokale kunstenaars, om zo een gemeenschap te kweken, en in Den Haag gebruikt Ai Weiwei in de tentoonstelling Relating to Refugees zijn fotografie van vluchtelingenkampen om het leven van de bewoners – en de gevaarlijke situatie waarin ze zich bevinden – in een humaan daglicht te stellen.

Under One Roof
Lower East Side Tenement Museum, New York City
Om bewustwording te creëren van de ervaringen die immigranten in de Verenigde Staten opdoen, is voor de permanente tentoonstelling Under one Roof een historische invalshoek gekozen. De tentoonstelling belicht de levens van drie immigrantenfamilies in de huurcomplexen van de Lower East Side op Manhattan, in de jaren vijftig en zestig van de twintigste eeuw. Bezoekers kunnen de woonvertrekken bezichtigen van een Joodse, Chinese en Puerto Ricaanse immigrantenfamilie: respectievelijk een eet- en slaapkamer, een naaifabriek in Chinatown en een keuken met woonkamer. Herinneringen en oude foto’s van de families vormden de basis voor het ontwerp van de vertrekken. Door de ruimtes waarin immigranten direct na hun aankomst in New York terechtkwamen te belichten, beoogt de tentoonstelling begrip te kweken voor de alledaagse uitdagingen waaraan immigranten in de Verenigde Staten het hoofd moeten bieden.

Face Forward… into my home
National Museum of Contemporary Art, Athens
Van de 28 EU-landen heeft Griekenland tot nu toe de meeste vluchtelingen ontvangen: alleen al in oktober 2015 kwamen er meer dan 200 duizend aan. Hoewel een aantal van hen de reis noordwaarts voortzette, was het deel dat achterbleef te groot om goed met de lokale bewoners te kunnen integreren. De tentoonstelling poogt een menselijk gezicht te geven aan de meestal anonieme vluchtelingen die hun leven opnieuw opbouwen in de omgeving van Athene, door ze hun verhaal te laten vertellen over hun aankomst, en de levens die ze voorheen thuis leidden, middels een serie portretten en audiovoorzieningen. Elk portret is voorzien van een koptelefoon, zodat bezoekers kunnen luisteren naar de mensen die zijn afgebeeld en ze kunnen begrijpen wat het voor vluchtelingen betekent om hun waardigheid te hervinden nadat ze alles hebben verloren.

Law of the Journey, Ai Weiwei
Trade Fair Palace, Prague
Met een impliciete verwijzing naar het meer-dan-levensgrote werk van Jeff Koons en Claus Oldenburg, gebruikte Ai Weiwei het heftige, door nieuwsmedia bijna dagelijks naar smartphones en computerschermen uitgezonden beeld van vluchtelingen die per boot aankomen bij de Europese kusten. Hij geeft de individuele vluchtelingen geen identiteit, maar creëerde een enorme, 70 m lange rubberboot, uitgevoerd in mat zwart, die een reddingsboot met opvarenden verbeeldt, drijvend op zee. Het geheel is opgehangen in het atrium van het museum. De meer dan 300 vluchtelingen lijken in stilte bijeen gekropen, onzeker over hun lot. De enorme schaalgrootte van het vaartuig – een onschuldige rubberboot – doet de bezoeker versteld staan van ongeloof, net als de vluchtelingencrisis zelf.

Law of the Journey is opnieuw te zien tijdens de 21st Biennale of Sydney, 16 maart–11 juni 2018.

Humaira Abid: Searching for Home
Bellevue Art Museum, Bellevue, Washington
De in Pakistan geboren en in Seattle woonachtige kunstenaar Humaira Abid hanteert in haar tentoonstelling een minder letterlijke, meer transculturele benadering. Haar installatie bestaat uit houten beeldhouwwerkjes en kleine schilderijen, die het leven verbeelden van gemigreerde vluchtelingenvrouwen in zowel Pakistan als Seattle. Abid interviewde talloze vrouwen in hun nieuwe onderkomens, van Syrische, Somalische en Afghaanse afkomst, en concentreerde zich daarbij op het verlies van hun familie en huis, en de integratie in hun nieuwe omgeving. Vies ondergoed, bebloede koffers, speentjes en lege schoenen – allemaal van hout – zijn tentoongesteld samen met vijf schilderijtjes van vluchtelingenkinderen, die in hun opzet en iconografie doen denken aan kunst uit de traditie van de Mogols. De tentoonstelling wekt empathie op voor vluchtelingen, zonder het gebruik van fotografie.

Humaira Abid: Searching for Home is tot 25 maart 2018 te zien.